Ekoloji Odaklı Niş Medyanın Ekonomik Sürdürülebilirliği Üzerine Bir Çalışma
Sayı / OnlineFirst
Sayı 3/1
Yıl / Cilt / Sayı
2026 / 3 / 1
DOI
https://doi.org/10.65552/energytr.2026.3.1.003
Anahtar Kelimeler
finansal sürdürülebilirlik, medya ekonomisi, ekoloji medyası, iş modeli, niş yayıncılık
Yazar/lar
İnci Tarı1 
, Burak Altınok2
1 Doç. Dr., Yatırımcı İlişkileri ve Sürdürülebilirlik Müdürü, Arzum Elektrikli Ev Aletleri San. ve Tic. A.Ş., İstanbul, Türkiye
2 Bağımsız Araştırmacı, İstanbul, Türkiye [email protected]
Öz
Günümüzde sürdürülebilirlik paradigması salt gelecek kuşaklara kaynak aktarımı odağından sıyrılarak, Çevresel, Sosyal ve Yönetişim (ESG) disiplinlerini kapsayan çok boyutlu bir tartışma alanına evrilmiştir. Çevre farkındalığı yaratma sürecinde aktivist grupların stratejik eylemleri dönemsel bir görünürlük sağlasa da yapısal dönüşüm için gereken süreklilik arz eden sorumluluk medya kuruluşlarının üzerine yüklenmektedir. Bu bağlamda sürdürülebilirlik anlatısı ana akım medyanın ihtisaslaşmış birimleri ile bu alana özgü niş mecralar arasında bölüşülmektedir. Ancak söz konusu mecraların bu kurumsal sorumluluğu yerine getirebilmesi, etik yayıncılık ilkeleri ile finansal sürdürülebilirlik kapasiteleri arasındaki kritik dengeye bağlıdır. Bu çalışma, söz konusu dengeyi ve karşılaşılan finansal güçlükleri anlamak amacıyla, sadece ekoloji ve sürdürülebilirlik odağında yayın yapan üç farklı niş medya kuruluşunun (Yeşil Gazete, İklim Haber, Carbon Brief) üst düzey yöneticileriyle gerçekleştirilen derinlemesine mülakatlara dayanmaktadır. Araştırma bulguları; ana akım medyanın dahi finansal krizlerle boğuştuğu mevcut konjonktürde, ekoloji medyasının kendi kendine yetebilen bir finansal model inşasında güçlük çektiğini ortaya koymaktadır. Sonuçlar, bu mecraların sivil toplum kuruluşları, kurumsal sponsorlar veya bireysel gönüllü destekleri olmaksızın iktisadi varlıklarını sürdürmelerinin mümkün olmadığını göstermektedir.
Kaynakça
Anderson, A. (1997). Media, culture and the environment. Routledge.
Antilla, L. (2005). Climate of scepticism: US newspaper coverage of the science of climate change. Global Environmental Change, 15(4), 338–352. https://doi.org/10.1016/j.gloenvcha.2005.08.003
Boykoff, M. T., & Boykoff, J. M. (2004). Balance as bias: Global warming and the US prestige press. Global Environmental Change, 14(2), 125–136. https://doi.org/10.1016/j.gloenvcha.2003.10.001
Budak, E. (2023). Sürdürülebilir gazetecilik mümkün mü? İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (63), 244–266. https://doi.org/10.47998/ikad.1293163
Castells, M. (2012). Networks of outrage and hope: Social movements in the Internet age. Polity Press.
Cengiz, Ö. (2023). Türkiye’de iklim haberciliği: Kuraklık haberleri üzerine bir içerik analizi. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (62), 113–132. https://doi.org/10.47998/ikad.1252254
Cox, R. (2013). Environmental communication and the public sphere (3. basım). Sage.
Çömlekçi, M. F. (2025a). Covering environment and climate change in Turkey: Transformative journalisms face competitive authoritarianism. Journalism Studies, 26(4), 485–502. https://doi.org/10.1080/1461670X.2024.2438994
Çömlekçi, M. F. (2025b). Climate change communication in the post-normal era: The intersecting roles of independent journalists and fact-checkers. Journalism Practice, 1–21. https://doi.org/10.1080/17512786. 2025.2551987
Dalton, R. J. (2015). The green rainbow: Environmental groups in Western Europe. Yale University Press.
Elkington, J. (1994). Towards the sustainable corporation: Win-win-win business strategies for sustainable development. California Management Review, 36(2), 90–100. https://doi.org/10.2307/41165746
Fide, E. B. (2022). Turkish press climate crisis coverage (2018–2019): Elements of disconnect in discourses and the representation of solutions. New Perspectives on Turkey, 67, 32–56. https://doi.org/10.1017/npt.2022.8
Gruber, M. (2024). Sustainable journalism, from local to global: Good practices in Europe. European Federation of Journalists (EFJ).
Hayes, S., & O’Neill, S. (2025). Transformative journalisms and the seductive power of imagery in digital climate niche journalism. Journalism, [Advance online publication]. https://doi.org/10.1177/14648849251372742
Heinberg, R. (2010). What is sustainability? Post Carbon Institute.
Karaburun, A. (Baskıda). Ekoloji odaklı habercilik ve niş medya: Yapısal bir analiz.
Maxwell, R., & Miller, T. (2012). Greening the media. Oxford University Press.
Meadows, D. H., Meadows, D. L., Randers, J., & Behrens, W. W. (1972). The limits to growth: A report for the Club of Rome’s project on the predicament of mankind. Potomac Associates.
Özgür, D., & Arslan, B. (2025). Anaakım ve alternatif medyada iklim haberlerinin temsili. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 34(1), 725–746. https://doi.org/10.35379/cusosbil.1525354
Painter, J., Kangas, J., Kunelius, R., & Russell, A. (2024). The journalism in climate change websites: Their distinct forms of specialism, content, and role perceptions. Journalism Practice, 18(4), 954–973.
Sontag-Padilla, L. M., Staplefoote, B. L., & Gonzalez Morganti, K. (2012). Financial sustainability for nonprofit organizations: A review of the literature. RAND Corporation.
United Nations. (1972). Report of the United Nations Conference on the Human Environment, Stockholm, 5-16 June 1972. https://digitallibrary.un.org/record/523249
Uslu, F., & Demir, E. (2023). Nitel bir veri toplama tekniği: Derinlemesine görüşme. Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 40(1), 289–299. https://doi.org/10.32600/huefd.1184085
World Commission on Environment and Development. (1987). Our common future. Oxford University Press.